یکی عجوزه ی اعمی به شهر نیشابور

یکی عجوزه ی اعمی به شهر نیشابور

که چشم بسته همی

کرده سیر عالم نور

به چشم سر جلوی پای خویش نادیده

به چشم دل همه جا جلوه ی خدا دیده

مدام داشت آرزو به صبح و مساء

که در مدینه رود خدمت امام رضا

نه خرج راه که سوی مدینه رو آرد

نه پای آنکه طریق حجاز بسپارد

گذشت تا که یکی روز دید آن دلخون

تمام مرد و زن از شهر می روند بیرون

سئوال کرد مگر صبح محشر آمده است

و یا به صحنه ی محشر پیمبر آمده است

چه روی داده که مردم شدند غرق سرور

چرا فتاده تلاطم به شهر نیشابور

یکی به پاسخ او گفت پیر زن تبریک

امام هشتمت آید سوی وطن تبریک

فروغ دیده ی زهرا و مرتضی آید

گل ریاض نبی حضرت زهرا رضا آید

به گریه گفت که من دردمند و اعمایم

چسان به دیدن آن حجت خدا آیم

غرض ، تمامی مردم به جانب صحرا

شدند در پی دیدار یوسف زهرا

(در آن صحرا مردم گرد امام رضا(ع) جمع شدند و امام رضا(ع) حدیث سلسله الذهب را نقل فرمودند و همه ی نویسندگان و راویان نوشتند و دیگران هم به خاطر سپردند.

ولایت علی بن ابیطالب حصنی فمن دخل حصنی امن من عذابی)

پس از نوشتن متن حدیث با آن شور

نهاد پای عنایت به خاک نیشابور

به التماس همه در حضور آن مولا

که ای ولی خدا نه قدم به خانه ی ما

امام گفت همین ناقه ام که ره پیماست

به هر کجا که نشیند مکان من آنجاست

گذشت ناقه ز هر جا چه بلند و چه پست

کنار خانه ی آن پیرزن رسید و نشست

زدند حلقه به در کای عجوزه در به گشا

در از ادب به روی دولت سحر بگشا

فروغ بخت دمیده به آشیانه ی تو

عزیز فاطمه شد میهمان خانه ی تو

چو

آن سعیده در خانه را ز هم بگشاد

به خاک مقدم آن حجت خدا افتاد

که ای امام به یمن تو غرق در نورم

هزار حیف که از فیض دیدنت کورم

به من نگاه بده تا کنم تماشایت

فدای مقدم والا و قد و بالایت

اما چشم ورا از کرم شفا بخشید

سپس به کلبه ی ویرانه اش صفا بخشید

سه روز خانه ی او قبله گاه مردم بود

که میهمان عزیزش امام هشتم بود

چو خواست کوچ کند ز آن مکان امام همام

بخاک نهان کرد چند دانه ی بادام

که دانه ها به همان لحظه سبز و رعنا شد

ز فیض دست ولایت درخت زیبا شد

امام عزم سفر چون از آن دیار نمود

بر آن درخت دل آن عجوزه خوش می بود

دلش چو تنگ ز هجر رخ رضا می شد

تسلی دلش آن نخل با صفا می شد

لبش به دیدن هر شاخه پر تبسم بود

که طرفه معجزه ای از امام هشتم بود

طلوع صبحگهی تازه بود کو ناگاه

بر آن درخت بیاد امام کرد نگاه

که شاخه هاش همه خشک و برگها شده زرد

کشید ناله ی جانسوز از دل پر درد

کز این درخت چرا برگ زرد می بارد

خدا امام مرا از بلا نگهدارد

چه روی داده که این نخل شاخ سبز خشکیده

مگر امام عزیزم مصیبتی دیده

نشسته بود به حسرت که ناگه از همه جا

شنید ناله ی جانسوز وا امام رضا

ز جای جست سراسیمه سوی کوچه دوید

ز آه و ناله و فریاد محشری را دید

چه دید؟ دید همه خاک غم به سر ریزند

رضا رضا بلب و اشک از بصر ریزند

یکی سرود که دیدی امام را کشتند

عزیز حضرت خیرالانام را کشتند

یکی به ناله صدا زد که بود خون جگرش

یکی به گریه بگفتا

یتیم شد پسرش

از این خبر نه دل پیر زن ، که عالم سوخت

شراره ای زد و هستی چو قلب میثم سوخت