چهارده معصوم (ع) › حضرت امام هادی(ع) › ولادت
الا ماه رجب تابنده ماه دیگرت آمد
الا ماه رجب تابنده ماه دیگرت آمد
چراغ دلفروز تا ابد روشنگرت آمد
در آغوش سحر خورشید گردون پرورت آمد
مه و مهر و فلک را کن نثارش، اخترت آمد
فروغ حسن غیب است این که امشب در فضاداری
تو در دامن علی بن جواد بن رضا داری
زهی این گل که آغوش خداوند است گلزارش
سلام الله دائم بر قد و بالا و رخسارش
کلاف جان به کف، صد یوسف مصری به بازارش
جواد ابن رضا چشم و دلت روشن به دیدارش
به مرآت جمال بی مثالش ده ولی را بین
در این آیینه امشب هم محمّد هم علی را بین
جمالش از جمال کبریا دارد حکایت ها
کمالش از کمال انبیا دارد روایت ها
عیان در مصحف روی منیرش کل آیت ها
هدایت گشته در خط تولایش هدایت ها
حکایت از حسن دارد جمال نازنین او
همانا نور مهدی می درخشد از جبین او
تعالی الله تعالی الله از این حسن خدادادی
که برهردل دهد با یاد رویش یک جهان شادی
حقیقت یافته در خط نورش خط آزادی
میان چارده هادی شده مشهور بر هادی
جهان غرق تجلایش زمان مهد تولایش
علی نام دل آرایش، محمّد محو سیمایش
سلام الله فی الدارین بر قدر و جلال او
دل از آل محمّد می برد ماه جمال او
جلال غیب پیدا در جمال بی مثال او
دعای جامعه درّی ز دریای کمال او
عبارت های آن نور هدایت را کند کامل
محبت، معرفت، ایمان، ولایت را کند کامل
ملائک بسته صف برگرد «سرَّ من رَا»ی او
طواف از دور آرد کعبه بر صحن و سرای او
گرفتند
آسمان ها نور از گلدسته های او
ستاده با عصا موسی در ایوانِ طلای او
عجب نبْود که آید وحی، موسی را ز دربارش
و یا گیرد شفا قلب مسیح از چشم بیمارش
سلام الله ای نام هدایت زنده از نامت
فلک، زوّار ایوان و ملک، مرغ لب بامت
همه سیراب از دریای فیض و رحمت عامت
ملک در آسمان، حیوان وحشی در قفس رامت
حریم قدس تو در سامره کوی حسین ما
نجف، کرب و بلا، مشهد، مدینه، کاظمین ما
نه تنها دولت عباسیان آمد حقیر تو
همانا سرکشان گشتند یکسر سر به زیر تو
تو در زندان دشمن بودی و دشمن اسیر تو
چو مهر از ابر می تابید رخسار منیر تو
چه غم گر تاخت بر قبر تو خصم روسیاه تو
بوَد دل های ما هم قبر تو، هم بارگاه تو
کی ام من خاک خدّام درت یا حضرت هادی
که می گردد دلم دور سرت یا حضرت هادی
ز پا افتاده ای در محضرت یا حضرت هادی
قبولم کن به جان مادرت یا حضرت هادی
نمی دانم که بودم یا چه بودم یا کجا هستم
همین دانم که خاری در گلستان شما هستم
شما دادید در عین سیاهی آبرو بر من
شما شستید جرمم را به آب رحمت از دامن
شما دادید جان تازه ام از مهر خود بر تن
شما از گلخن آوردید ما را جانب گلشن
شما خواندید از بهر عنایت خلق عالم را
مبادا دور سازید از درِ این خانه «میثم» را