خاندان عصمت (ع) › حضرت ابوالفضل(ع)
تشنه ام اگر چه من، خونجگر ای آب فرات
تشنه ام اگر چه من، خونجگر ای آب فرات
کودکانند ز من تشنه تر ای آب فرات
کودکان را نبود تاب عطش رحمی کن
که فتاده است به دل ها شرر ای آب فرات
آتش تشنگی اندر حرم افتاده مگر
نیستت از دل آنان خبر ای آب فرات
من گذشتم ز تو عطشان، تو هم از من بگذر
آبرویم برِ زهرا بخر ای آب فرات
خوردن آب چو
از سرعت من می کاهد
من تأمل نکنم این قدر ای آب فرات
زودتر تا برسی بر لب عطشان حسین
کن دعا تا بروم زودتر ای آب فرات
باغبان تشنه تر از باغ خزان دیده بود
لاله هایش همه خونین جگر ای آب فرات
برده بی شیری و بی آبی از اصغر تب و تاب
گر توانی به لبش کن گذر ای آب فرات
آب دادن به کس و خویش نخوردن هنر است
در کسی نیست چو من این هنر ای آب فرات
بر لب آب "مؤید" ز لب تشنه ما
یاد می¬کرد به اشک بصر ای آب فرات