خاندان عصمت (ع) › حضرت ابوالفضل(ع)
بس که سوز تشنگی در کودکان افتاده است
بس که سوز تشنگی در کودکان افتاده است
اصغر شیرین زبانم از زبان افتاده است
کودک بی شیر را گهواره جنباندن چه سود
او نخوابد کز عطش آتش به جان افتاده است
بس که گرداند زبان خشک را دور دهن
بر لب خشکیده اش داغی گران افتاده است
از کنار خیمه ها آید صدای آب آب
مشک خشک خالی از آب، در میان افتاده است
از زبان ما نمی افتد عمو جان نام تو
گرچه طفلان را زبان هم از توان افتاده است
کن صوابی با شتابی جرعه آبی بیار
ای ز نامت لرزه بر جان یلان افتاده است