خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
زینب کبری منم من دختر شاه مدینه
زینب کبری منم من دختر شاه مدینه
جبرئیل می آد به پیشم دست میذاره روی سینه
صاحب فضل و کرامت زینب عالمه ام من
همین بس برام به دنیا دختر فاطمه ام من
من همون زینب بابا دختری شیرین زبونم
که میذاشت منو رو زانوش یاد می داد خطبه بخونم
دختر همون کسی ام شبا زنده داری می کرد
یتیما دوستش می داشتن بی کسا رو یاری می کرد
من مسافر مدینه ام دختر شاه ولایم
صالحه زکیه ام من زین أب کنند صدایم
خطبه های آتشینم کاخ ظلم ویرنه کرده
هر کی مهرمو خریده خودش و دیوونه کرده
زینب زار و حزینم اسوه ی حجب و حیایم
دل شکسته زار و خسته بی کس کرببلایم
بین راه کوفه و شام تا که بر محمل نشستم
تا به نی حسین و دیدم سرمو زدم شکستم
منی که
اینجا غریبم بینتون اسیر و حیرون
همونم که درس میدادم مدینه به دختراتون
من همونم توی عالم کسی سایه مو ندیده
ولی روزگار نامرد معجر از سرم کشیده