خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
تمام لاله ها رفتند و تنها مانده ام من
تمام لاله ها رفتند و تنها مانده ام من
خدا داند نمازم را نشسته خوانده ام من
ز دل خیزد شراره ، ندارم راه چاره
که بر هفت آسمانم ، نمانده یک ستاره
شبم را سحر - تو ای همسفر - چرا از من جدایی
امید دلم - همه حاصلم - حسین جانم کجائی
چرا دیگر نمی تابی تو ای ماه منیرم
از آن لب های پرخونت دعا کن من بمیرم
شب و روزم سیاه است ، دو چشم من به راه است
خودم در خیمه اما ، دلم در قتلگاه است
رسد بوی تو - چو گیسوی تو - ببین در پیچ و تابم
بیا کن نظر - چو شمع سحر - غم تو کرده آبم
ز داغت یا اخا سوزانده ای بال و پرم را
بیا از قتلگه امشب تماشا کن حرم را
چو بلبل من بنالم ، شده افسرده حالم
تو ای ابرو هلالم ، ببین همچون هلالم
بیا دلبرم - به سوی حرم - ببین بشکسته بالی
گل چیده ام - بود دیده ام - به گهواره ی خالی