چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › فضائل
دوش تنها با درون خویشتن
دوش تنها با درون خویشتن
از حدیث خویش می گفتم سخن
گفتمش گم کرده ام خود را که ام؟
قطره ام رودم یمم یا برکه ام؟
این که می گویم منم، من کیستم؟
هست آیا هستیم؟ یا نیستم؟
گر که هستم از کجا پیدا شدم؟
با کدامین لفظ ها معنی شدم؟
کیست این پنهان مرا در جان و تن
کز زبان من همی گوید سخن؟
گفت: با من ذره ای بودی نخست
ای غلط فکرت! نفهمیدی درست
در فضا از کهکشانی دیگرت
سایه افکند آفتابی بر سرت
طیف نوری در وجودت راه یافت
رشته ات را با قماش عشق بافت
آب خورد از حوض معنی ریشه ات
مهربانی ریخت می در ریشه ات
جزء بودی قدر کل داده تو را
خار
بودی عطر گل داده تو را
خشک بودی برگ و بارت داد او
پیش مردم اعتبارت داد او
ای سراب اکنون پری از آبرو
تو نبودی تو، تو را تو، کرد او
نور تو ای ذره از آن مه بود
این همه آوازه ها از شه بود
گفتمش: او کیست جانم سوختی؟
آتشی در قلب من افروختی
هر که هست او جان و جانان من است
روح دین من ایمان من است
او بهشت من بهار من بود
او همه دار و ندار من بود
من همیشه مست و مدهوش وی ام
من غلام حلقه در گوش وی ام
گفت: نه او نیز از بالا بود
جمله عالم زشت و او زیبا بود
لیله القدر اندکی از قدر اوست
آسمانها ریزه خوار بدر اوست
گفتمش دیگر دلم بی تاب شد
در لئیم شوق جانم آب شد
نک فرو پاشید طاق طاقتم
کیست او با من بگو کن راحتم
گفت: او چون نور در چشم همه است
گفتمش: نامش چه؟ گفتا فاطمه است
فاطمه یعنی نگارستان وحی
فاطمه یعنی بهارستان وحی