خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
بود لحظه ی آخر عمر من
بود لحظه ی آخر عمر من
الا شام غم با تو گویم سخن
چه خوش بود آئین غمخواریت
ز آل علی میهمانداریت
دگر جانم از غصه بر لب رسی
گذشت آنچه از توبه زینب رسید
خداحافظ ای شهر آزارها
خداحافظ ای کوی بازارها
خداحافظ ای شهر چنگ ها
خدا حافظ ای بارش سنگ ها
خداحافظ ای شهر رنج و بلا
خداحافظ ای چوب وطشت طلا
خداحافظ ای قصه بزم می
خداحافظ ای رأس بالای نی
خداحافظ ای اشگ جمازه ها
خداحافظ ای زیب درازه ها
خداحافظ ای شهر دشنام ها
خداحافظ ای کوچه ها بامها
خداحافظ ای دست در سلسله
خداحافظ ای پای پر آبله
خداحافظ ای سنگ وخون جبین
خداحافظ ای سید الساجدین
خداحافظ ای رنج ها درد ها
خدا حافظ ای خاک ها گرد ها
خداحافظ ای ناقه بی جهاز
خداحافظ ای اختران حجاز
خداحافظ ای گوش پاره شده
ز تو غارت گوشواره شده
خداحافظ ای خاک ویران سرا
خداحافظ ای آل خیر الورا
خداحافظ ای یاس نیلی شده
یتیم نوازش به سیلی شده
من اینجا خودم دیدم از خون خضاب
سر نیزه ها هیجده آفتاب
همین جا کنارم نی و دف زدند
به دیدار هجده گلم کف زدند
همین جا دلم شد زغم چاک
چاک
که خورشیدم افتاده برروی خاک
همین جا به زخمم نمک می زدند
عزیز دلم را کتک می زدند
همین جا به فرقم عدو خاک ریخت
به گل های من خارو خاشاک ریخت
همین جا ز غم جان من خسته بود
که ده تن به یک ریسمان بسته بود
همین جا دو چشمم زخون تر شده
که یاسم به ویرانه پرپر شده
همین جا به ویرانه بلبل گریست
غریبانه بر غربت گل گریست
همین جا زغم جانم آمد به لب
که در گل گلم دفن شد نیمه شب
دریغا که آن گوهر پاک رفت
چو زهرا غریبانه در خاک رفت
الا ای همه نسلها بعد من
بگوئید از قول من این سخن
که زینب از این کوه اندوه و درد
به موج بلا جون علی صبر کرد
خدا داند و غصه های دلش
که داغ حسینش بود قاتلش
مرا یک جهان درد وداغ و غم است
که توصیف آن بر لب «میثم» است