خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
آنانکه مشق اشک مرتب نوشته اند
آنانکه مشق اشک مرتب نوشته اند
با خط عشق این همه مطلب نوشته اند
هرکس که بال گریه در آورده است را
همدوش انبیا مقرب نوشته اند
آن درس را که پیر خرد یاد داده است
هر روز خونده اند و هر شب نوشته اند
تقدیر دو پیاله ی ما را هزار سال
پیش از شروع گریه لبالب نوشته اند
تکلیف چشمهای مرا از همان نخست
از روی اشک حضرت زینب نوشته اند
یعنی که تشنگی ام از این مشرب است و بس
یعنی امام گریه ی ما زینب است و بس
ای دختر تجلی توحید آمدی
ای ماهِ روی دامن خورشید آمدی
در خانه ی زمینی زهرا از آسمان
چه دیر ای ستاره ی ناهید آمدی
هر چند در حجاب
بلایت نهفته ای
روشن تر از تمام موالید آمدی
ای خواهری که قبل تماشای تو حسین
در طول عمر خویش نخندید آمدی
راهی دراز را به هوای برادرت
با صد هزار آرزو، امّید، آمدی
از نسل آفتابی و خورشید در حجاب
دیده گشا به روی برادر کمی بتاب
آئینه نیست اینکه نشسته برابرت
هم شکل توست مثل پدر مثل مادرت
سیبی که هدیه داده خداوند بر علی
یک نیمه اش تو هستی و نیمی برادرت
قلبت شبیه قبله نما می کشد تو را
اطراف قبله ای که بود روی دلبرت
شاید کمی بخوابی و آرام تر شوی
بگذار روی دوش برادر دمی سرت
هم جد و مادر و پدرت هم برادران
لذت ببر از این همه خورشید در برت
دختر شدی نه این که فقط خواهری کنی
بلکه چو مادرت به پدر مادری کنی
هر کس که از مقام تو سر در بیاورد
باید به پیش مقدم تو سر بیاورد
روز ولادت تو روا بود جبرئیل
یک سوره مثل سوره ی کوثر بیاورد
ای دختر بزرگ دو معصوم مثل تو
خلقت نمی تواند دختر بیاورد
تنها ز مادر تو بیاید که دختری
در هیبت و جلالت حیدر بیاورد
بی خود که نیست زین ابی و خدا تو را
باید برای باب تو زیور بیاورد
زیرا که معنی ششم إنّما تویی
مجموعه ی فضائل آل عبا تویی
ای کام عرش تشنه ی هر ربنای تو
مشتاق حال راز و نیازت خدای تو
وقتی که رو به قبله کنی دیده می شود
در آسمان هفتم حق رد پای تو
نه ماه که بوده وقت نماز شبانه ات
چشم امام ملتمس یک دعای تو
خالق یکی و عشق یکی و وفا یکی
نشنیده است گوش فلک هم دو تای تو
هرکس شهید عشق تو شد زنده می شود
باید بمیرد آنکه نمیرد برای تو
در قدر، کس چنان تو جلیله
نمی شود
هر بانوی عشیره عقیله نمی شود
چه کوچک است وسعت دنیا به چشم تو
کوچکتر از ستاره از اینجا به چشم تو
تو از کدام پنجره دیدی که کربلا
مثل بهار آمده زیبا به چشم تو
موسی خدای بین شود ار خوب بنگرد
سینای سرخ کرببلا را به چشم تو
انگار فصل بارش چشم تو دائمی است
آخر که ریخت اینهمه دریا به چشم تو
در صورت سه ساله چه نقشی نشست که
شد زنده یاد صورت زهرا به چشم تو
مانند تو که طعم بلا را چشیده است
دوشت هزار بار مصیبت کشیده است
ته مانده های صبر تو ایوب می شود
هر قطره ای ز اشک تو یعقوب می شود
تا ذوالفقار تیز سخن بر زبان توست
دشمن ز خطبه های تو مغلوب می شود
هر بار که به شهر جدیدی رسیده ای
از بیم سنگها دلت آشوب می شود
هر بار که مسیح تو بر نیزه می رود
گویا دل تو هست که مسلوب می شود
در مجلسی که سهم لبت خطبه خواندن است
سهم لب برادر تو چوب می شود
ای تک درخت صبر و شکیبایی و وفا
طوفان نشد که خم بنماید قد تو را