خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
با نام عشق نام خدا عشق نام تو
با نام عشق نام خدا عشق نام تو
دارم شروع می شوم از فیض عام تو
بر دستهای هر که رسیدی دلش شکست
غم را چکانده اند مگر بین کام تو
تو آمدی عصاره ی این پنج تن شدی
ای مظهر خدایی عصمت مرام تو
مثل خدیجه هستی تو وقف می شود
یعنی که دینمان شده مدیون نام تو
از جانب خدای تمامی یاس ها
واجب شده برای همه احترام تو
قائم مقام فاطمه ی خانه ی علی
تندیس صبر، عالِمه ی خانه ی علی
ای قله ی نجبت توحید جایتان
تا آسمان کشیده شده ردّ پایتان
باران هم از لطافتتان حرف می زند
وقتی نزول می کند از چشمهایتان
طوفان نور بال و پر جبرئیل سوخت
در اولین شب حرم کبریایتان
ای سایه ی ندیده شده آیه ی عفاف
ارث نجیب فاطمه بوده حیایتان
حالا که بر رسالت محمل نشسته اید
مائیم و خطبه های پس از کربلایتان
دلواپس نگاه حسن ای تب حسین
بنیانگذار عشق تو ای زینب حسین
مضمون من به قد شماها نمی رسد
ذهن حقیر قطره به دریا نمی رسد
از معجزات سوره ی مریم لبالبم
با این همه دوباره مسیحا نمی رسد
ای قبله گاه شمع از این پس به دست توست
آتش اگر به پیکر
پروانه می رسد
چشمان من نشسته سر راه محملت
یا می رسد به پای شما یا نمی رسد
هر دختری که زینب کبری نمی شود
هر دختری به دامن زهرا نمی رسد
آغوش گرم یاس فقط مستحقّ توست
حتی اگر خدات بخوانیم حقّ توست
ای آیه آیه آیه ی تو سرگذشت غم
در رگ رگ جنون من امشب بزن قدم
می آیی از تنفس یک ظهر پر ز آه
ای جبرئیل خسته به طوفان گریه ام
هر قطره قطره اشک تو صد علقمه عطش
هر آه سینه سوز تو صد آسمان حرم
آیینه ی شکسته ی محمل، مسیح زخم
در کوچه های سنگدل کوفیان بدم
با چشمهای خیس خودم می نویسمت
من تا ابد تلاطم دریای زینبم
از پشت آن نقاب نجیبت نگام کن
بر روضه های ابری خود مبتلام کن
قلبت تپید و سوره ی مریم شروع شد
تفسیر زخمهای مجسم شروع شد
از پشت کوههای ازل با شعاع اشک
نامت طلوع کرد و از آن غم شروع شد
اندازه ی تمامی دنیا دلت شکست
از چشم تو مراثی ماتم شروع شد
از زینبیه سینه زنان تا لب فرات
خون گریه ی سلاله ی زمزم شروع شد
وقتی وزید معجر تو دست بادها
غمگین ترین غروب محرم شروع شد
طوفان گرفت و دار و ندارت به باد رفت
پیراهن نسیم بهارت به باد رفت
بی شک اسیر شهر پر از رزل می شوی
وقتی بدون دست ابوالفضل می شوی