خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
عاشق شدیم و عاشق حیران ما شدند
عاشق شدیم و عاشق حیران ما شدند
قومی اسیر زلف پریشان ما شدند
آنقدر عاشقیم که عشاق روزگار
مبهوت اشتیاق گریبان ما شدند
روح القدس شدیم و تمامی شاعران
گرم غزلسرایی دیوان ما شدند
یوسف شدیم و بهر تماشای حال ما
صدها عزیز راهی زندان ما شدند
آنقدر آمدیم و مسلمان او شدیم
آنقدر آمدند و مسلمان ما شدند
ما عاشقیم عاشق و حیران زینبیم
تکفیرمان کنید مسلمان زینبیم
ما را نوشته اند برای گدا شدن
سائل شدن اسیر شدن مبتلا شدن
از آن طرف خلاصه دری باز می شود
می ارزد انتظار به این آشنا شدن
عشاق سنگ خورده ی دیوار زینبیم
پس واجب است غرق تماشای ما شدن
وقتی مسیر جای قدمهای زینب است
میلی نمی کنیم به جز خاک پا شدن
چون بی نقاب آمده بیرون زحجره اش
امروز آفتاب هویدا نمی شود
زینب بنا نداشت زمین را تکان دهد
می خواست بنده بودن خود را نشان دهد
لبهاش تشنه بود ولی رود نیل بود
بالش شکسته بود ولی جبرئیل بود
زینب فرشته آینه حوریه عاطفه
از جنس خانواده ای از این قبیل بود
گودال هم که رفت فقط سر به زیر بود
شرمنده بود از این که قتیلش قلیل بود
کوچه به کوچه لشکر کوفه شکست خورد
از دست شیرزنی که نزادش اصیل بود
ویرانه کرد کاخ بلند یزید را
زینب تبر نداشت ولیکن خلیل بود
حقش نبود کعبه ی نیلوفرش کنند
حقش نبود سر زده بی معجرش کنند