خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
من نخل شکسته ی حسینم
من نخل شکسته ی حسینم
در سوگ، نشسته ی حسینم
هم اختر آسمان عصمت
هم ماه خجسته ی حسینم
دریا شده تشنه کام اشکم
پیغمبرخون، امام اشکم
من سوره ی کوثر حسینم
همسنگر مادر حسینم
مانند عمو، گره گشایم
وا...! قسم دُر حسینم
آزاده یتیمه ای صغیرم
صد قافله دل، بوَد اسیرم
قرآنِ فتاده زیر پایم
هر چند، غریبم، آشنایم
هم لاله ی سرخ باغ خونم
هم یاس بهشت کربلایم
با مصحفِ روی لاله گونم
پیغمبرِ قتلگاه خونم
آیینه ی روی سیّد الناس
سرتا به قدم، صفا و احساس
بوده است همیشه جایگاهم
دامان حسین و دوش عباس
هم بوده حسین، سرفرازم
هم دخت علی، کشیده نازم
ویرانه، اگر چه جای من بود
عالم، همه کربلای من بود
چشم ملک از پی تبرّک
بر آبله های پای من بود
می بود به جنگ اهل بیداد
در هر نفسم، هزار فریاد
خال لب من، شده است، تبخال
از سوز عطش، زدم پر و بال
نیش سر خارها، به پایم
انداخته اند عکس خلخال
بر من دف و چنگ، گریه می کرد
کعب نی و سنگ، گریه می کرد
بودم به حسین، سرسپرده
کوه غم او، به دوش برده
هر چند که دختری صغیرم
یک مرد، چو من، کتک نخورده
رخسار منوّرم، کبود است
سر تا سر پیکرم، کبود است
من بودم و قلب داغدیده
من بودم و قامت خمیده
آن شب که اجل، گرفت جانم
من بودم و یک سر بریده
سر را روی سینه ام، فشردم
در گوشه ی این خرابه، مردم