خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
باز باب عشق سویم باز شد
باز باب عشق سویم باز شد
بار دیگر مثنوی آغاز شد
از قلم شد طاقت و صبر و قرار
می نوشتم غرق غم بی اختیار
باید امشب هر دو مان مجنون شویم
بهر طفلی واله و مفتون شویم
با کلامش جسم و جانم را فسرد
فکر من را سوی یک ویرانه برد
پرده ها از پیش چشمم زد کنار
تا که دیدم، سخت گشتم دل فکار
یک خرابه بود و یک دنیا محن
عده ای دلخسته چندین طفل و زن
این طرف یک زن نشسته در نماز
آن طرف تر کودکی غرق نیاز
مادری در فکر یک گهواره بود
آن یکی در فکر مشک پاره بود
دختری با سوزِ شب در جنگ بود
جای بالش زیر سرها سنگ بود
کودکان دل خسته در سوز و نوا
گریه می کردند اما بی صدا
باغی از گل ها ولی بی باغبان
نسترن؛ زخمی، اقاقی؛ ناتوان
چهره ی گل ها یکایک سوخته
از غم و رنج و تعب افروخته
در میان خیل زن ها کودکان
بود طفلی خرد سال و قد کمان
لعل او خشکیده بود از قحط آب
دست هایش زخمی از ردّ طناب
موقع بر خواستن آن بی نوا
با اشاره، عمه را می زد صدا
گونه اش زخمی و پا پر آبله
روی جسمش بود جای سلسله
گاه با یک دست در حال قنوت
گاه در گریه زمانی در سکوت
در دل ویرانه طفل سینه چاک
با سر انگشت خود بر روی خاک
نقش می زد صورت زیبای یار
عکس یک بابا به دستش گوشوار
زین همه رنج و محن از تاب رفت
بر روی خاک خرابه خواب رفت
ناگهان از خواب خوش بیدار شد
از غم هجر پدر بیمار شد
گفت: ای عمه بگو
بابا کجاست؟
همدم این دختر تنها کجاست؟
خواب دیدم سر به این ویرانه زد
با محبت موی من را شانه زد
تاب مهجوری ندارم عمه جان
طاقت دوری ندارم عمه جان
تا بیاید از سفر باب غریب
زیر لب نجوا کنم امن یجیب
در همین اثنا پدر از ره رسید
با سر آمد ناز دختر را خرید
دختر مجروح چشمش را باز کرد
شکوه از جور فلک آغاز کرد
گفت بابا کی بریده حنجرت؟
کاشکی می مرد اینجا دخترت
کی شکسته ابروی زیبای تو؟
کی زده با چوب بر لب های تو؟
گوییا در راه هتاکی شده
از چه رو مویت پدر خاکی شده
این جراحت ها ز سنگ کینِ کیست؟
آنقدر زخمی است! جای شانه نیست
ردّ نیزه بر گلویت مانده است
خاک و خون چشم تو را پوشانده است
دست هایت کو پدر نازم کند
با خوشی و عشق دمسازم کند
زد به خود آنقدر تا مجرح شد
رفت از جسمش توان، بی روح شد
طاقت از کف داد بی حرکت نشست
ناله ای زد چشم خود آرام بست
دخترک خیری از این دنیا ندید
گوشه ی ویرانه در خاک آرمید