خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
گم شده ام مرد در این کوره راه
گم شده ام مرد در این کوره راه
هیچ ندارم بدهم غیر آه
بسته پرم، بال مرا باز کن
نای ندارم، نی من ساز کن
رحم بکن رحم به من، مهربان
خسته دلی را برسان کاروان
از تو کمک خواسته ام ای دلیر
خسته ی راه هستم و دستم بگیر
من که نگفتم به تو حرف بدی
از چه تو سیلی به رخ من زدی؟
از چه سراپا همه در آتشی؟
می زنی و موی مرا می کِشی
من که ز تو خواسته بودم پناه
از چه تو کردی تن من را سیاه؟
زیر لگد های تو ای مرد پست
زنده بمانم به خدا معجزه است
می کُشدم ضربه ی پاهای تو
له شده ام زیر لگد های تو
قبل تو بردند ز من گوشوار
معجر من را ز سرم بر ندار
شکوه نکردم که بهانه کنی
موی ندارم که تو شانه کنی
بس کن ای مرد امانم برید
جان من خسته به آخر رسید
هیچ درون دلت احساس نیست
حیف که اینجا عمو عباس نیست