خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
الا ای ماه خونین که آستانت آسمان بوسد
الا ای ماه خونین که آستانت آسمان بوسد
چه زیبا آمدی تا دخترت هم آستان بوسد
تو با سر آمدی من هم به جان گردم پذیرایت
که هر عاشق رخ جانانه خود را به جان بوسد
پدر بوسم لبت جایی که بوسیدست پیغمبر
ولی در طشت زر دیدم که چوب خیزران بوسد
تو را من هر چه می بوسم چرا من را نمی بوسی
چو باشد رسم، مهمان را که روی میزبان بوسد
اگر وقت وداع آخرین با عمه ام زینب
ندانستم چرا
زیر گلویت با فغان بوسد
ولی الحال می فهمم که می بینم سرت بی تن
که رگ های گلویت را صبا بوید، سنان بوسد