خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
من چهل منزل به دنبالت دویدم ای پدر
من چهل منزل به دنبالت دویدم ای پدر
تا در این ویران به دیدارت رسیدم ای پدر
دیدمت اما نه آن گونه که می بردم امید
من سر ببریده ات در بر کشیدم ای پدر
عشقبازی می کنم نک با سر ببریده ات
ای که داغت را به جان و دل خریدم ای پدر
عمه و من زائر رگ های خونین توایم
همچو او من هم شهامت آفریدم ای پدر
عمه رگ های تنت بوسید و من رگ های سر
ای غریب و تشنه، عریان و شهیدم ای پدر
در کلاس عشق تو شاگرد اول عمه شد
در مسیر کربلا از آنچه دیدم ای پدر
تا شنید از نیزه قرآن خواندنت را سر شکست
ورنه قرآنت به نی من هم شنیدم ای پدر
بردی اصغر را که آبش داده باز آری چه شد؟
آه که آن شش ماهه را دیگر ندیدم ای پدر
در میان کشتگانت هم نشان او نبود
هر چه گشتم بین یاران شهیدم ای پدر
یک دل کوچک کجا و سوز غم های بزرگ
جای خون آتش بجوشد در وریدم ای پدر