خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
پدر ز روی تو گلبوسه تا که من چیدم
پدر ز روی تو گلبوسه تا که من چیدم
بساط زندگی خویش نیز برچیدم
درِ بهشت شهادت گشوده شد به رُخَم
ز لحظه ای که سرت را به گریه بوسیدم
وفور اشک مجالم نمی دهد یک آن
که بعد رفتن تو یک زمان نخندیدم
دمیده پرتو خورشید در خرابه و من
همان ستاره ی نزدیک تر به خورشیدم
غم بزرگ تو و قلب کوچکم ای وای
گلو بریده دگر دل ز عمر ببریدم
ز بس غبار مصیبت گرفته چشمم را
اگر نبود فروغ سرت نمی دیدم