خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
دشت تاریک و من از درد به خود پیچیدم
دشت تاریک و من از درد به خود پیچیدم
ناگه از دور سیاهیّ کسی را دیدم
بسوی طفل ز ره مانده قدم بر می داشت
ناله ای زیر لب و دست به پهلو می داشت
قامتش بود خم و چهره ی او نیلی بود
حتم دارم که همان هم اثر سیلی بود
گفت بنشین به برم دخترک خسته ی من
تا نوازش کند از بازوی بشکسته ی من
وای از آن لحظه عجب لحظه ی غمناکی بود
من ندانم ز چه رو چادر او خاکی بود؟