خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
بشنو ای جانانم ای رأس بر دامانم
بشنو ای جانانم ، ای رأس بر دامانم
ز غصّه هایم ، برایت ای گل ، سخن بگویم
دلم گرفته ، اجازه فرما ، سرت ببویم
دیگر دل بریدم ز عالم
دعا کن بگیرد حق جانم
چون از زمونه ، و کینه هایش ، خسته ام
چشمم به روی ، این زندگانی ، بسته ام
یک شب به اشک و ناله ، افتاده ام ز ناقه
برای یاری ، چرا پیم عم ، مه ام نیامد
ز درد پهلو ، نفس به سینه ، بالا نیامد
با گریه دنبالش دویدم ، به سختی خود را می کشیدم
شب بود و سوز و ، درد و عذاب ، تنهایی
ناگه کنارم ، آمد یه ماه ، نورانی
سر بر زانوش نهادم ، به غصّه هاش دل دادم
آمد کنارم ، ناگه پلیدی ، وحشیانه
می زد به رویم ، با مشت و گاهی ، با تازیانه
با ترس هر طرف دویدم ، خار از پای خود می کشیدم
دیگر چه گویم ، بابا برایت ، از آن شب
آنقدر بگویم ، آمد بفریا ، دم زینب