خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
وقتی که مدینه بودیم یادته
وقتی که مدینه بودیم یادته
غم و از دل می زدودیم یادته
دست تو بود به دستم یادته
روی زانوت می نشستم یادته
وقتی از راه می رسیدی یادته
گوشواره برام خریدی یادته
پیش من بمون همیشه بابا جون
زخم گوشم خوب نمی شه بابا جون
با اینکه دارم می میرم بابا جون
باید از تو رو بگیرم بابا جون
سر تو بخون نشسته بابا جون
چرا دندونت شکسته بابا جون
درد من یکی نبوده بابا جون
بدن عمه کبوده بابا جون
زخم من مرهم نمی خواد بابا جون
نفسم بالا نمیاد بابا جون
دل من ز غصه مرده بابا جون
دختر تو سیلی خورده بابا جون
به گلت نمونده بویی بابا جون
نه داداشی نه عمویی بابا جون
بسکه موهام و کشیدند بابا جون
به سرم نمونده مویی بابا جون
حالا گوشواره ندارم بابا جون
سر روی خاکا می ذارم بابا
جون
گردم سلسله داره بابا جون
پای من آبله داره بابا جون