خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
شام فراقم شد سحر
شام فراقم شد سحر
بابایم آمد از سفر
بر دامن من آرمیده مهمان
بزم تاریکم را کرده او چراغان
آه عمه بنگر سر پر خونش
می بوسم امشب لب گلگونش
وای از درد یتیمی(2)
بابا چرا دیر آمدی
وقتی شدم پیر آمدی
بابا پوشیدم خرقه ی اسیری
کی می آیی من را در بغل بگیری
آه بابا شبها بر زمین خفتم
زیر لب دور از عمه می گفت
وای از درد یتیمی(2)