خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
عمه ببین سوز دل و حال خرابم
عمه ببین سوز دل و حال خرابم
دیدم به رؤیا روی پایش گرم خوابم
دیگر نمانده صبر و تابم
دیدم مرا با خنده خواندو
بر روی زانوش
نشاندو
دستی کشید از مهربانی بر سر من
گفت ای شبیه مادر من
ای نور چشم خواهر من
می خوابم امشب در کنارت دختر من
عمه بگو بابای من کو(3)
بابا می آید از سفر کاری کن عمه
می خواهم آماده شوم یاری کن عمه
تو آبرو داری کن عمه
عمه لباسم هست پاره
حتی ندارم گوشواره
چیزی نمانده تا که از غصه بمیرم
بابای من گر امشب آید
از شرم او جان بر لب آید
دستی ندارم تا در آغوشش بگیرم
مهمان رسید و آسمان رنگ شفق شد
من میزبان و دامنم جای طبق شد
افسوس دستم بی رمق شد
من ماندم و یک دست لرزان
چشمی که شد مبهوت و حیران
بر آن سری که روی پایم بستری شد
سر نه بگو یک آسمان زخم
هر گوشه اش حتی دهان زخم
گویا به کنج یک تنور خاکستری شد