خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
تو خاک غم گرفته با زخمهای بی حساب بخواب
تو خاک غم گرفته با زخمهای بی حساب بخواب
دیگه نمی زنه تو رو کسی میون خواب بخواب
به یاد راه رفتن تو دستو به دیوار می زنم
با پاره های رو سریم نشستمو زار می زنم
صدام گرفته از گریه تو شام تنهایی
با گریه می خونم روضه به جای لالایی، شدم تماشایی
گفتم که زخمات خوب می شدند عاقبت اما خوب نشدند
شونه ها تو تکون دادم اما چشات وا نشدند