خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
بگو ای سر چرا پیکر نداری
بگو ای سر چرا پیکر نداری
چرا ای تشنه آب آور نداری
بود انگشت حیرت بر دهانم
چرا انگشت و انگشتر نداری
شدم در اشک و ناله ، دل من خون چو لاله
ببین خم گشته از غم ، قد طفل سه ساله
رخ تو ماه و ابرویت کمان است
چرا در ابر خاکستر نهان است
چرا باغ دو لبهایت خزانی است
گمانم جای چوب
خیزران است
ببین با قلب خونبار ، دو چشم من گهربار
چو زهرا مادر تو ، بود دستم به دیوار