خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
نخل امید من شکست و دیدم
نخل امید من شکست و دیدم
فُلک عمرم به گل نشست و دیدم
بی تو رفتن سوی خیمه، کی توانم
اکبر من، اکبر من، نوجوانم
بعد تو زندگی معنا ندارد
بر نفس سینه ام یارا ندارد
بی تو بابا خسته جانم، ناتوانم
اکبر من، اکبر من، نوجوانم
جای آب ای غمت خسته جگر را
کاش می خواستی جان پدر را
کام خشکت، شعله غم، زد به جانم
اکبر من، اکبر من، نوجوانم
آن اذانی که گفتی صبح امروز
بوده هم دلنشین و هم جگر سوز
تا قیامت، دل به صوت آن اذانم
اکبر من، اکبر من، نوجوانم
پرده خون گرفته روی ماهت
من ستادم به شوق یک نگاهت
کن علی جان با نگاهی، میهمانم
اکبر من، اکبر من، نوجوانم
هر که رنگ تو و روی مرا دید
دیده با هم خسوف ماه و خورشید
ای دریغا! تیره گردید آسمانم
اکبر من، اکبر من، نوجوانم