خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
من کیستم ولی خداوند اکبرم
من کیستم ولی خداوند اکبرم
سرتا قدم محمّد و زهرا و حیدرم
قرآن روی سینه ی فرزند فاطمه
فرزند نور و واقعه و قدر و کوثرم
در وصف خلق و منطق و خلقم نظر کنید
زیباترین شبیه به شخص پیمبرم
زهرا جمال ختم رسل دیده در رخم
لیلا کشیده شانه به زلف معطرم
جان جهانیان که حسین است بارها
مانند جان خویش گرفته است در برم
همسنگر شهید علمدار کربلا
تا روز حشر قلب حسین است سنگرم
من پیر مکتبِ «اولسنا علی الحق »ام
من شیر کربلا اسد اللهِ دیگرم
پا تا به سر چو جانم و جان مجسمم
سر تا به پا چو روحم و روح مصورم
دانایی امام حسن در تکلمم
زیبایی امام حسین است منظرم
مأنوس با شهادت و شمشیر و زخم و خون
ممسوس در حقیقتِ خلاقِ داورم
تسبیح دانه دانه ی سجاده ی حسین
قرآن پاره پاره ی زهرای اطهرم
خیمه صفا و مروه بوَد قتلگاه من
صحرای کربلا عرفات است و مشعرم
من پاره ای ز پیکر پیغمبرم ولی
گردید پاره پاره ز شمشیر، پیکرم
وقتی که قطعه قطعه ز شمشیر می شدم
دیدم
ستاده حضرت زهرا برابرم
اشک روان و مهجه قلب حسین بود
خونی که شد به صورت من جاری ازسرم
با آنکه در شهادت من قامتش خمید
در نزد فاطمه است سرافراز مادرم
این غم مرا کُشد که ببینم به نوک نی
سیلی زنند بر گلِ رخسارِ خواهرم
ای کاش می نشست به قلب شکسته ام
تیری که هست سهم گلوی برادرم
من آن شکوفه ام که نگه کرد باغبان
چیدند با شکنجه و کردند پرپرم
در زیر تیغ بسملِ بشکسته بال و پر
در بحر عشق، ماهیِ در خون شناورم
«میثم» اگر به فصل جوانی شدم شهید
هر پیر را معلم و استاد و رهبرم