خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
ای ورق روی تو عنوان حسن
ای ورق روی تو عنوان حسن
خال و خطتت نقشه ی ایوان حسن
نسل جوان را به جهان رهبری
جلوه ی توحید علی اکبری
گر چه خداوند وجود و عدم
خلق نکرده دو نفر مثل هم
لیک چو رخسار ترا آفرید
نقش ترا شکل محمد کشید
چشم تو بینای همه ماسوی
گوش تو گنجینه ی صوت خدا
هر که هوای رخ احمد کند
در تو تماشای محمد کند
گرفته در دست قمر آینه
تا که نظر کنی تو در آینه
اکبری صدای تکبیر عشق
جوانی و به رهروان پیر عشق
باد نقابت چو به بالا زند
فاطمه لبخند به لیلا زند
یوسف اگر جمال تو دیده بود
بساط حسن خویش برچیده بود
بلال اگر روی تو را دیده بود
بجای مصطفی ترا می سرود
روی تو ازآب بقا صاف تر
وز دل عشاق تو شفافتر
صبح
تو از شام ابد دلرباست
شام تو تا صبح ازل جانفزاست
بسکه خدا خوب ترا ساخته
خصم تو در مدح تو پرداخته
دشمن سر سخت شما انجمن
بود معاویه که گفت این سخن
تاج خلافت که ز پیغمبر است
ساخته بر فرق علی اکبر است
هر چه سخن گشت برازنده تر
مانده به مدح تو سرافکنده تر
حقّ سخن گشت به مدحت ادا
از لب جانبخش شه کربلا
گفت تویی ای پسر باوفا
اشبه مردم به رسول خدا
جسم تو شد ای همه را نور عین
جلوه ی شش گوشه ی قبر حسین
جان تو و جان حسین بد یکی
قبر تو و قبر حسین شد یکی
ای ز تمام شهدا خوبتر
پیش حسین از همه محبوبتر
بین جوانان بنی هاشمی
جانی و جانان بنی هاشمی
بسکه بدت شور شهادت به سر
کشته شدی از همگان زودتر
خون سرت تا به جبینت چکید
موی سیاه پدرت شد سپید
خواست شود موی سپیدش خضاب
روی به روی تو نهاد آن جناب
روی تو و روی پدر رنگ شد
عاشق و معشوق هم آهنگ شد
چهره به رخسار منیرت گذاشت
تا دلش آرام نشد بر نداشت
زینب مظلومه به حفظ امام
صیحه زنان گشت برون از خیام
تا که نبازد پدرت جان پاک
ناله کشید از جگر چاک چاک
گفت که ای تازه جوانم علی
میوه ی دل ، قوت جانم علی
«میثم» اگر وصف ترا می سرود
جز تو و الهام تو در او نبود