خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
روز عاشورا که روز عشق بود
روز عاشورا که روز عشق بود
جان یاران پر ز سوز عشق بود
بانگ می زد ساقی بزم بلا
عاشقان را آشکار و بر ملا
کای گروه باده خواران الست
باید از جام بلا گردید مست
همتی هنگام مستی کردن است
وقت رو سوی بلا آوردن است
باده خواران همدم ساقی شوید
سر خوش از جام هوالباقی شوید
باده خواران گرد او گشتند جمع
جانشان پروانه شد بر گرد شمع
هر که را در حد خود می ریخت می
تا کنند این راه را مستانه طی
تا مبادا مستی اش افزون شود
حال او از باده دیگر گون شود
مستی اکبر ز یاران بیش بود
جام را از دست ساقی می ربود
می که بی اندازه باشد بهتر است
مرد این میدان علی اکبر است
ساقی دانا دل و صافی ضمیر
گفت بر او هر چه می خواهی بگیر
آنقدر می از سبوی هو کشید
تا که رنگ او گرفت و هو کشید
روی خود بر جانب ساقی نمود
پرده از راز دل خود بر گشود
ترک جان در وضع مستی خوشتر است
بهر تو مردن ز هستی خوشتر است
این بگفت و پا سوی میدان نهاد
پا به میدان ......................
چون حسین این جلوه را نظاره کرد
از تحیر جامه ی خود پاره کرد
کین چه رسم عشقبازی با خداست
اکبر است این در تجلی یا خداست
پا برهنه جانب یاران دوید
سر برهنه سوی می خواران دوید
هر که را میل تماشای
خداست
رو کند در تل که طور کبریاست
عاشقان بینید شما آشکار
بر جمال اکبرم رخسار یار
جمله مست از جام آگاهی شدن
باده خواران اکبر اللّهی شدن