خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
ای قتیل غمزه ات سالار مصر
ای قتیل غمزه ات سالار مصر
زنده آشوب چشمان تو خضر
بر پیمبر اشبه الناسی علی
یاور و همرزم عباسی علی
صور محشر رعدی از تکبیر توست
برق هیبت رونق شمشیر توست
در دل میدان یلی جنگ آوری
اکبری اما به معنی حیدری
تاج و تخت صد سلیمان جاه تو
حاتم طائی گدای راه تو
دشمنت بر دل شرر افروخته
نیزه را بر
پهلوی تو دوخته
ارباً اربای زهم پاشیده ام
در عبا اعضای جسمت چیده ام
من نمی گویم تو با قاسم بگو
با جوانان بنی هاشم بگو
گو که من تنهای تنها مانده ام
در میان قوم اعدا مانده ام
رفتی و از لشکرم آوازه رفت
مصحف رزم مرا شیرازه رفت
دیده دیگر از دو عالم دیده بست
ای پسر با رفتنت پشتم شکست
بانک واویلا بپا شد در حرم
خیز و بین با من چه کردی اکبرم
ای جوان بر غم اسیرم کرده ای
با زمین گیریت پیرم کرده ای
آمدم با روی بس خجلت زده
ضربه ی آهن که بر فرقت زده ؟
با نماز داغ خو بگرفته ام
با سرشک خون وضو بگرفته ام
راه گم کردم تو وا کن دیده را
ده نشان من مسیر خیمه را
ای روان سروی که ابرویت خم است
مثل زهرا مادرم عمرت کم است
در همین صحرا به خون چنگم زنند
بعد تو در قتلگه سنگم زنند
خنده ی دشمن هلاکم می کند
زنده زنده زیر خاکم می کند
در دیار شام در شهر جهود
کوچه هایی هست از قوم یهود
نقشه کفر است بر سربندشان
وای اگر زینب شود در بندشان
کافران کی فکر مذهب می کنند
کی دگر رحمی به زینب می کنند