خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
تاصدای تو شنیدم پسرم
تاصدای تو شنیدم
پسرم
آه از سینه کشیدم پسرم
شد جهان در نظرم تیره و تار
دیدم این گوشه پر از گرد و غبار
نیزه ها را همه بالا بردند
رو سوی یوسف لیلا بردند
آمدم خسته دل این سو پسرم
گه به پا گاه به زانو پسرم
قلب من از ضربان افتاده
جان عالم ز توان افتاده
از لب خشک تو بی تاب شدم
خواستی آب ز من آب شدم
خم شده روی گلت می بویم
با دل خویش چنین می گویم
این علی اکبر لیلایم نیست
پسر خوش قد و بالایم نیست