خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
سوی میدان رفت اکبر بی قرار
سوی میدان رفت اکبر بی قرار
تشنه کام و نیمه جان و سوگوار
در تن اکبر دگر تابی نبود
بر لبان خشک او آبی نبود
تا به میدان مصیبت پا نهاد
داغ دیگر بر دل زهرا نهاد
ضربت تیغ عدو فرقش شکست
اولین گل در میان خون نشست
مرغ عشق فاطمه (س)در خون تپید
از پر بشکسته اش خون می چکید
در یم خون دست و پا می زد علی
مادر خود را
صدا می زد علی
گر چه بر شام عطش مهتاب بود
آخرین ذکر لب او آب بود
آب می گفت و نصیبش تیر بود
پاسخ آن تشنه لب شمشیر بود
درد بی درمان اکبر چاره شد
پیکرش از تیغ فتنه پاره شد
غرق خون شد دیده ی بیمار عشق
ارباً ارباً شد گل بی خار عشق
تا حسین (ع) آمد کنار اکبرش
دید در خون پیکر نیلوفرش
دید رخسار علی نیلی شده
مثل اینکه سهم او سیلی شده
من نمی دانم حسین(ع)آنجا چه کرد
لیک می دانم که یاد کوچه کرد
خم شد و صورت بر آن صورت گذاشت
روی خود از روی اکبر بر نداشت
بس که ماتم تاب و نیرویش گرفت
زینب (س) آمد زیر بازویش گرفت
خواهر او را رو به سوی خیمه برد
فاش می گویم حسین(ع) آن لحظه مرد