خاندان عصمت (ع) › حضرت قاسم(ع)
آه ای عموی خوبم ، بیتاب و بیقرارم
آه ای عموی خوبم ، بیتاب و بیقرارم
افتاده ام روی خاک ، دیگر رمق ندارم
سینه ام ببین شکسته ای عمو
یا عمّی المظلوم یا حسین(3)
پیکر من غرقه خون سینه ام سنگین شده
ای عمو لبهای من زین عسل شیرین شده
مادرت همراه بابت پیش من غمپگین شده
زودتر بازآ ببین سفره ام رنگین شده
رنگ از رخم پریده ، جان بر لبم رسیده
هر گوشه لاله ای سرخ ، از خون من دمیده
یا عمّی المظلوم یا حسین(3)
من بمیرم کای عمو مثل گل پرپر شدی
سر به زانو می نهی بی کس و یاور شدی
پیش چشمان ترت بی علی اکبر شدی
بی معین بی همنشین بین این لشکر شدی
صد حیف با یکی جان ، یاریّ تو نمودم
ای کاش باز می شد ، تا یاور تو بودم
یا عمّی المظلوم یا حسین(3)
صد هزاران شکر که اهل پیمانت شدم
سیزده ساله ولی پیر عرفانت شدم
کربلایی گشتم و مرد میدانت شدم
با تمام هستی ام غرق ایمانت شدم
سرتا بپا وجودم ، غرق غم تو مولاست
من می روم از اینجا ، اما دلم همینجاست
یا عمی المظلوم یا حسین(3)