خاندان عصمت (ع) › حضرت قاسم(ع)
کنارت نشستم اما باورم هنوز نمی شه
کنارت نشستم اما باورم هنوز نمی شه
تو همون باشی که می نشست روی زانوهام همیشه
انگاری طعم عسل رو از سر نیزه چشیدی
یه ساعت رفتی تو میدون قدر چند سال قد کشیدی
دور تو لشکری از سنگ تا پای رکاب گرفتند
گلچینا تا می تونستند از تنت گلاب گرفتند
بغلت می گیرم اما مثل یک برگ پائیزی *
روی دستم نمی مونی یه دفعه رو خاک می ریزی