خاندان عصمت (ع) › حضرت قاسم(ع)
گل گلستان مجتبی ، زد دست و پا زیر ...
گل گلستان مجتبی ، زد دست و پا زیر دست و پا
من بیقرارم ، بابا ندارم ، بیا و بنشین کنار من
چرا نمی آیی ای عمو ، شدم تماشایی ای عمو
بده جوابم ، در پیچ و تابم ، بگو کجایی
نگار من
جانم فدایت زنم صدایت چرا نیائی به سوی من
بیا که با چشم خود ببینی در چنگ دشمن گیسوی من
گلم ولیکن افسرده ام ، از تشنه کامی پژمرده ام
من نیمه جانم ، بی باغبانم ، شدم خزانی در این چمن
گلچین ربود از من صبر و تاب ، با نیزه گیرد از من گلاب
برس به دادم ، از زین فتادم ، پرپر شده لاله ی حسن
ای دلبر من شکسته دشمن دل تو و استخوان من
بگیر عمو جان در این بیابان از سمّ مرکب نشان من
دو چشم من پُر انجم شده ، در موج خون قاسم گُم شده
بیا به سویم ، کن جستجویم ، آمد بپایان عمر کمم
دلم شده بی تو تنگ تنگ ، شد حجلگاه من پر ز سنگ
ماه شب من ، تر شد لب من ، با اشک مانند شبنمم