یاران › مسلم بن عقیل(ع)
چه باک از من اگر که سر ببرند
چه باک از من اگر که سر ببرند
چه غم برگ و برم یکسر ببرند
ولی از این سفر صرف نظر کن
که می ترسم سر اکبر ببرند
میا کوفه که می ترسم ز قاسم
بسان مرغ بسمل سر ببرند
میا کوفه که می ترسم به صحرا
ز پیکر دست آب آور ببرند
میا کوفه که می ترسم زکینه
سرت بر دامن مادر ببرند
میا که اصغرت شیرین زبان است
به دست حرمله تیر و کمان است
میا تا خواهرت مضطر نگردد
به دنبال تن بی سر نگردد
میا که از برای جستجویت
میان نیزه و خنجر نگردد
میا که زینبت در خاک مقتل
پی انگشت و انگشتر نگردد
میان خیمه های غرق آتش
اسیر خنده
ی لشکر نگردد
سوار ناقه در بازار و کوچه
به شهر کوفه بی معجر نگردد
نشسته در کمین آن یگانه
غل و زنجیر و سنگ و تازیانه