یاران › مسلم بن عقیل(ع)
در دل شهری پر از رعب و هراس
در دل شهری پر از رعب و هراس
بین مشتی مردم حق ناشناس
دستهای عاشقی را بسته اند
حرمت نان و نمک بشکسته اند
شهر کوفه شرمگین از میهمان
جای گل ، شمشیر دست میزبان
کوچه غربت فراخ و سینه تنگ
نُقل خیر مقدمش باران سنگ
در فضایی بسته و پر واهمه
بر لبش هم ناله و هم زمزمه
ای امید خستگان و بی کسان
خسته ام از ظلم این نامردمان
پاسخ فریاد این جا خامُشی است
این جماعت رسمشان مهمان کُشی است
از دل محراب این شهر خموش
ناله های فاطمه آید بگوش
گریه هایم نیست بهر ماندنم
بی حسین
عمرم بود جان کندنم
پشت سر دارم دعای یار را
پیش رو دارم طناب دار را
کوفه گر بینی که در تاب و تبم
فکر غمهای حسین و زینبم
دخت حیدر می رسد از گرد راه
دل پریش و سوگوار و بی پناه
کوفه این را هرگز از خاطر مبر
ننگ را بار دگر بر خود نخر
دست سائلهای تو نان داده است
بر زنانت درس قرآن داده است
سنگها را کوفه گر پنهان کنی
می توانی ننگ را جبران کنی
ای مراد بی کس و تنهای من
تار زلفت بسته دست و پای من
آنکه دستش بر حمایت مشت کرد
بر تو و بر نائب تو پشت کرد
سنگ خارا جای دل در سینه هاست
بغض حیدر التیام کینه هاست
یابن الزاهرا گرچه مدیون توأند
لیک جمله تشنه خون توأند