یاران › مسلم بن عقیل(ع)
ایکه در راهی و زین جا خبرت نیست
ایکه در راهی و زین جا خبرت نیست
در
راهی و از کوفه و از ما خبرت نیست
در راهی و یک قافله گل پشت سر توست
می آیی و ناموس خدا همسفر توست
بر باد صبا گفته ام ای دوست پیامم
شاید برساند به تو ای یار سلامم
گفتم به صبا حال من زار بگوید
از حال سفیرت به سرِ دار بگوید
گوید به تو در کوفه چه آمد به سر من
گوید که چسان بسته عدو بال و پر من
با سنگ سر راهم و بر بام نشستند
آن سر که پر از عشق تو می بود شکستند
خفاش صفت نیمه شب از جای پریدند
آن لب که ثنا گوی تو می بود بریدند
ننموده حیا طائفه سنگدل از تو
من در عوض مردم کوفه خجل از تو
تقدیر من این است و ندارم گله ای دوست
اما تو میاور پی خود قافله ای دوست
پر کینه تر از مردم این شهر نباشد
چون مردم کوفه به همه دهر نباشد
در مرد و زن و کودک این شهر صفا نیست
در هیچ دلی عاطفه و مهر و وفا نیست
اینان که ترا دعوت این شهر نمودند
گویا همه با آل علی قهر نمودند
اینان که به ظاهر ز خدا واهمه دارند
در سینه فقط بغض تو و فاطمه دارند
اینان همه بی روح و دلی گرم ندارند
سوگند به زینب ز کسی شرم ندارند
ای بود و نبودم ز وجود تو و زینب
ترسم بود از روز ورود تو و زینب
در فکر غریبی تو و غربت اویم
دلواپس اطفال تو و حرمت اویم
ترسم که به ناموس خدا سلسله بندند
اطفال تو با سلسله بر قافله بندند
ترسم ز سر بام پذیرای تو باشند
با طعنه و دشنام پذیرای تو باشند
ترسم که سرت را هدف سنگ نمایند
با دخترک کوچک تو جنگ نمایند