یاران › مسلم بن عقیل(ع)
مولای من کوفه میا
مولای من کوفه میا
کوفی بود بس بی وفا
طفلان تو مولا ، سر بابا ، ببینند روی نی
من مسلم من مسلم
شد میزبانم قاتلم
کوفه میا مولا ، حق زهرا ، سرت گردد جدا
در کوفه سنگت زنند خدنگت زنند ز روی بام ها
دست ساقیت جدا در کربلا شود مولا نیا
در راه تو سر می دهم ، دو گل پرپر می دهم
در پیش چشم مادرت
دشمن برد از کین سرت
گلزار تو پرپر ، رخ دختر ، شود مولا کبود
منکه سفیرم حسین اسیرم حسین پیامت می دهم
بنگر دلم تنگ بود مزدم سنگ بود سلامت می دهم
شد قوت من غصه و آ ه ، یک پیر زن دادم پناه
تکیه گهم دیوار غم ، غربت برایم شد رقم
در بر رویم بستند ، دل بشکستند ، درون کوچه ها
با یک جهان داغ و درد شدم کوچه گرد عزیز فاطمه
بر لبم این زمزمه گل فاطمه
میاور کودکانت
مولا نما نظاره ام ، در شهر غم آواره ام