چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › شهادت
خورشید وار سر کشد از دل شراره ام
خورشید وار سر کشد از دل شراره ام
ای آسمان بسوز به ماه و ستاره ام
من چاره ساز خلقم و با داغ فاطمه
افتاده ام ز پا و ز کف رفته چاره ام
آن تازیانه ها که به ناموس من زدند
خورده درست بر جگر پاره پاره ام
گویی هزار مرتبه جانم به لب رسید
افتاد چون به بازوی زهرا نظاره ام
ای چاه غصه های علی زخم سینه ات
ای تا ابد شریک غم بی شماره ام
یک بار کشت ناله ات از پشت در مرا
غسل شبانه ات شده مرگ دوباره ام
با آنکه خود غریب تر از خلق عالمم
قبر غریب تو شده دارالزیاره ام
بی تو چو شمع سوخته هی آب می شوم
جای نفس ز سینه برآید شراره ام
وقتی که یاد روی کبود تو می کنم
افتد بدن به لرزه، چو آن گوشواره ام
«میثم» پس از شهادت زهراست، یار من
آه همیشه ی من و اشک هماره ام