چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › شهادت
دامن پر از ستاره به خون جگر کنم
دامن پر از ستاره به خون جگر کنم
مرگم به از شبی است که بی تو سحر کنم
ای جوشن همیشه ی حیدر! چرا نشد
من پشت در برای تو خود را سپر کنم؟
نزدیک بود لحظه ی «یا فضه» گفتنت
من زودتر به عالمِ عقبی سفر کنم
شد با وصیتِ پدرت بسته دست من
حامی من نشد ز
تو دفع خطر کنم
چون کاغذ فدک جگرم پاره می شود
هرگه ز کوچه های مدینه گذر کنم
آتش برآید از دل تنگش به جای آب
گرچاه را ز درد نهانت خبر کنم
ای کاش مرگ پرده کشد بر نگاه من
تا کی نگه به کوچه و دیوار و در کنم
تنها به این خوشم که کند روز چون غروب
آیم کنار قبر تو شب را سحر کنم
یارب تو اشک چشم علی را زیاد کن
تا گریه بهر فاطمه ام بیشتر کنم
«میثم» به یاد فاطمه از سوز دل بگو
کز آه خویش نخل تو را بارور کنم