خاندان عصمت (ع) › حضرت حمزه(ع)
ای شیرخدا و اسد احمد مختار
ای شیرخدا و اسد احمد مختار
در بدر و احد لشکر حق را سر و سردار
هم پیشتر از حزب خدا یار محمّد?
هم بهر نبی بعد علی، حیدر کرار
از خشم تو بر جان عدو آتش دوزخ
وز تیغ تو در سینه نفس ها شرر نار
در بدر مه روی تو چون بدر درخشید
در جنگ احد جان به کف و عاشق ایثار
رویید ز لب های محمّد گل لبخند
در رزم چو
کردی به عدو حمله علی وار
با دست غضب فرق ابوجهل شکستی
تا کس نرساند به محمّد دگر آزار
هرجا که تو شمشیر گرفتی به کف دست
دشمن به هراس آمد در عرصه ی پیکار
در خطبه ی شام از تو و نام تو سخن گفت
چارم وصی ختم رسل، حجّت دادار
هم شیرخدا خوانْدَت و هم شیر پیمبر
هم خواند تو را همقدم جعفر طیار
ای کاش که در عرصه ی صفّین تو بودی
تا یار علی بودی چون مالک و عمار
ای کاش پس از ختم رسل بودی و بودی
یار علی و فاطمه بین در و دیوار
ای کاش که هم سنگر عباس تو بودی
تا بود حسین بن علی را دو علمدار
وقتی به تنت رفت فرو نیزه ی وحشی
در جنگ احد رنگ پرید از رخ انصار
تو نقش زمین گشتی یا چرخ زمین خورد؟
تو خفته به خون یا فلک افتاد ز رفتار
بینیِ تو ببرید و ده انگشت جدا کرد
پهلوی تو بشکافت ز کین هند جگرخوار
چون هند جگر خوار معاویه نزاید
لعنت به چنین مادر و فرزند ستمکار
لعنت به یزید و به معاویه و این هند
نفرین به ابوسفیان آن کافر غدار
این چار نفر مادرشان بود سقیفه
حق است اگر سنی و شیعه کند اقرار
بر چارم این چار نفر باد فزون تر
لعنت ز خدای احدِ قادر قهار
او بود که با دست ستم چوب جفا زد
بر لعل لبِ نورِ دلِ احمد مختار
او بود که با بازوی بسته به اسارت
آورد همه فاطمه ها را سر بازار
او بود که در شام نوامیس خدا را
چادر بگرفت از سر و آورد در انظار
یکسو به سر نیزه سر شاه شهیدان
یکسو هدف سنگ تن عابد بیمار
«میثم» غم اولاد علی را نتوان گفت
جز با جگر سوخته و دیده ی خونبار