خاندان عصمت (ع) › حضرت حمزه(ع)
ای شیر خدا و شیر احمد
ای شیر خدا و شیر احمد
ای یار و فدایی محمد
ای عمّ رسول و عمّ حیدر
بر ختم رسل علی دیگر
سر تا به قدم همه فتوت
شمشیر تو حامی نبوت
ایثار ز تو ، شجاعت از تو
حکم از نبی و اطاعت از تو
روی تو به بدر نور بخشید
شمشیر تو در احد درخشید
تو قلب رسول را امیدی
سردار مبارز و شهیدی
تاریخ کند هماره اعلام
کز بدو طلوع دین اسلام
حمزه همه جا محمدی بود
احیاگر دین احمدی بود
ای شیر خدا ، سلام بر تو
شمشیر خدا ، سلام بر تو
روزی که ز جور خصم نا اهل
وز بغض و عداوت ابوجهل
بردند هجوم بر محمد
زد لطمه عدو بجان احمد
از همسر خویش تا شنیدی
با خشم به هر طرف دویدی
فریاد زدی کجاست بوجهل
آن سنگدل ز اصل نا اهل
از خشم رهش به کوچه بستی
پیشانیش از کمان شکستی
فریاد زدی که ای ستمگر
این مزد جفات با پیمبر
زین واقعه تلخ بود کامت
دل برد به مسجد الحرامت
دیدی که رسول حیّ دادار
بنشسته غریب و بی کس و یار
از سوز درون زدی صدایش
گلبوسه زدی به دست و پایش
کای سید و سرورم محمد
فرزند برادرم محمد
بر خصم تو ره ز خشم بستم
پیشانیش از کمان شکستم
من حمزه ام ، ای سرم فدایت
پیوسته کنم ز تو حمایت
فرمود رسول حی داور
کای عمّ گرامی پیمبر
من عفو و کرم
بود مرامم
هرگز نه به فکر انتقامم
تا نور دهی به هر دو عینم
خوشنود کن از شهادتینم
دُر از لب همچو لعل سفتی
از قلب شهادتین گفتی
برد از سخنت رسول حق نوش
لبخند زنان گشود آغوش
کای عم گرامی نکویم
این بود همیشه آرزویم
با قصه ی حمزه و پیمبر
یاد آمدم از عموی دیگر
عباس علی گل مدینه
آب آور بلبل مدینه
سقای نخورده آب در بحر
گشته جگرش کباب در بحر
دل را ز شراره تاب داده
از اشک به آب آب داده
یک باغ مدینه دیده در آب
تصویر سکینه دیده در آب
دریاش روان ز هر دو عین است
خجلت زده از لب حسین است
با یک یم اشک و یک یم خون
لب تشنه شد از فرات بیرون
بار غم تشنگان به دوشش
در سینه شرر، به دل خروشش
یاد لب خشک و شیرخواره
می زد به وجود او شراره
جان کرده سپر به تیر دشمن
گردیده جدا دو دستش از تن
تیری ز کمان رسید بر مشک
از دیده ی مشک شد روان اشک
عباس نگه به آب می دوخت
آب از غم او چو شعله می سوخت
ای حمزه ی کربلا ابوالفضل
سینه سپر بلا ابوالفضل
سوزی که هماره سوز «میثم»
آتش فکند به قلب عالم