خاندان عصمت (ع) › حضرت حمزه(ع)
تا به وصف حمزه بگشایم زبان
تا به وصف حمزه بگشایم زبان
می سزد گردد سراپایم زبان
حمزه یعنی شیر شیران احد
خشم و فریاد دلیران احد
حمزه یعنی یک جهان صدق و صفا
حمزه یعنی جان نثار مصطفی
این شنیدم هند از خشم و غضب
کرد وحشی را به نزد خود طلب
گفت در این جنگ باشد کام من
تشنه ی خون یکی از این سه تن
یا محمد را به تیغ خشم زن
یا علی یا حمزه را
از پا فکن
دید آن ناپاک در حین قتال
قتل احمد یا علی باشد محال
تاخت هر سو در صف میدان جنگ
کرد قصد جان حمزه بی درنگ
حمله کرد از راه نامردی ز پشت
شیر شیران را به ضرب نیزه کشت
آن خروشان شیر ختم المرسلین
پیکرش چون کوه شد نقش زمین
هند با خشم و غضب سویش شتافت
پهلویش را از دم خنجر شکافت
بسکه ز آن مظلوم در دل کینه داشت
آن جگر را در دهان خود گذاشت
خواست تا دندان فشارد ، بی درنگ
آن جگر در کام او گردید سنگ
من ندانم داغ آن آزاد مرد
با دل پیغمبر اکرم چه کرد؟