خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
روی نیزه غریبی سر بابا نشسته
روی نیزه غریبی سر بابا نشسته
توی راه کوفه و شام دل زینب شکسته
شامی حیا نداره، دنیا وفا نداره
آخه عاقبت همه سفره
اینجا وادی درده، شبهاش خاموش و سرده
اشکام مث ستاره ی سحره
بابم میاد میدونم، که چشم براش می مونم
میاد منو می بره
ماه ویروونه اومد، خورشید شبونه اومد
وقتی میون سلسله اسیرم
حالا با چش گریون، اما با دلی پر خون
پیش سر بابا زبون می گیرم
دور سرت می گردم، موهاتو شونه کردم
کنار تو می میرم