خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
ز اشک خود (2) ویرانه را کردم چراغان
ز اشک خود (2) ویرانه را کردم چراغان
بیا عمه (2) که از سفر بر گشته مهمان
شب فراق من سر آمد ، مهمانم امشب با سر آمد
پدر پدر پدر پدر جان(2)
چرا بابا (2) لعل لبت چون ارغوان است
گمان دارم (2) که جای چوب خیزران است
خاکستر آلودی پدر جان ، بگو کجا بودی پدر جان
اگر طفلم (2) ولی غم تو کرده پیرم
لبت بگشا (2) امشب دعا کن من بمیرم
ببین بود چشمم گهربار ، دو دست من بود به دیوار
فلک من را (2) در کودکی از پا نشانده
بغیر از یک ، نفس باقی ، از عمر کوتاهم نمانده
بار سفر شبانه بستم ، شد عمه ام راحت ز دستم
چو برگ فصل ، پائیزی ، باشد مرا رخسار زردی
ندارم من ، توان دیگر ، از بسکه کردم کوچه گردی
هر جا که اشکم را بدیدند ، با کعب نی نازم خریدند