خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
ز آسمان گل شادی دوباره می بارد
رقیه بنت الارباب(4)
ز آسمان گل شادی دوباره می بارد
بپای مقدم جانان ستاره می بارد
جهان جهان بده مژده که یار می آید
سپیده زد به دل امشب بهار می آید
به سینه های رمیده قرار می آید
صلا صلا همه عالم نگار می آید
فرشته خاک درش را به دیده می ساید
رسول کوچک ارباب رقیه می آید
برای آل محمد رسیده نور دو عین
مدینه پر شده امشب ز عطر یاس حسین
گلی زدامن عصمت سلاله ی عشق است
عزیزجان حسین و سه ساله ی عشق است
سبو سبو بده ساقی خمار و سر مستم
اسیر باده ی عشق رقیه ات هستم
تموم عالم و هستی فقیر تو گشته
چه کرده ای که ابوالفضل اسیر تو گشته
تا دیده روی عمو رو سرا پا احساسه
همه میگن که رقیه مرید عباسه
سه ساله گفتمش اما اسیر عشق است این
شبیه عمه ی سادات شه دمشق است این
دمشق گفتم و دل باز هوای گریه گرفت
دل رمیده به یاد رقیه گرفت
دمشق بود و
خرابه به کنج تنهایی
سه ساله دختر پیری شده تماشایی
دمشق بود و رد خون به تار هر گیسو
قدی خمیده و دستی گرفته بر پهلو
حسین رفت و چه مانده از آن تن و بدنش
به روی نیزه سر او به سینه پیرهنش