خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
اکبر افتاده به میدان ، آمده شاه شهیدان
اکبر افتاده به میدان ، آمده شاه شهیدان
بر سر نعش جوان طاقت ندارد
روی خود بر صورت او می گذارد
واحسینا(4)
در کنار جسم او بنشسته و زاری کند
اشک غم از دیدگان خونفشان جاری کند
یک تن آنجا نیست تا در این میان کاری کند
میوه ی قلب علی را از وفا یاری کند
در کنار پیکر او ، شعله زد پا تا سر او
دشمن بی رحم بر او خنده می کرد
قلب پاکش را ز غم آکنده می کرد
واحسینا(4)
گفت ای گل جمله ای با من در این صحرا بگو
لب گشا حرفی بزن از جنگ با اعدا بگو
ای عزیز جان من بار دگر بابا بگو
منکه مردم چشم وا کن جمله ای با ما بگو
عمه ات زینب رسیده ، جان او بر لب رسیده
خیز و از جا ای بخون غلطیده ی من
مادر آب آورده نور دیده ی من
واحسینا(4)
وای من زیبا روی من غرقه خون شد روی تو
بشکند دستی که زد با نیزه بر پهلوی تو
وای من فرق سرت بشکسته تا ابروی تو
قلب من پر خون شده در حلقه ی گیسوی تو
خواهرانت بیقرارند ، بهر تو چشم انتظارند
ای جوانان بنی هاشم بیایید
پیکرش را جانب خیمه رسانید
واحسینا(4)