نهاد کارد به حلقوم او که در ره دوست

نهاد

کارد به حلقوم او که در ره دوست

کند سر از بدن نوجوان خویش جدا

گذاشت کارد ولی آن گلو بریده نشد

نهفته بود در آن سرّ قادر دانا

(چاقو را پرتاب کرد سنگ شکافته شد گفت : تو سنگ به این بزرگی و سختی را می شکافی ولی گلوی نازکتر از گل اسماعیل من را نمی بری کارد به زبان آمد: الخلیل یأمرنی و الجلیل ینهانی)

به پیش روی نظر کرد و دید در آن سو

ذبیح فاطمه را در منای دوست فدا

رباب اشک فشان در کنار گهواره

دو دست گشته بریده ز پیکر سقا

ندا رسید خلیلا ثواب گریه ی تو

فزون تر است ز ذبح پسر به درگه ما