خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
ریشه ی نخل امیدم کندند
ریشه ی نخل امیدم کندند
حال از دور به من می خندند
عجب گلی روزگار ز دست لیلا گرفت
که تا قیامت گلاب ز چشم زهرا گرفت
دلم خواهد تو را بر کشم اما از آن ترسم
اگر دستم رسد بر پیکرت پاشیده تر گردد
لب گشا حرف بزن من به فدای سخنت
مخفی از عمه ی تو بوسه زدم بر دهنت
منکه خود خضر رهم بر سر تو پیر شدم
وای بر حال دل عمه ی خونین جگرت
سرت به سینه گذارم که درد نهان را
زبان سر نتواند زبان دل به تو گوید
پیش من بابا چرا خوابیده ای
دست و پا زن تا ببینم زنده ای
بین چسان است گرفتاری من
عمّه ات آمده بر یاری من
چشمم دگر نبیند و پایم نمی رود
گم کرده ام ز غصه ره خیمه گاه را
گمان مدار که گفتم برو دل از تو بریدم
نفس شمرده زدم از پیت پیاده
دویدم