خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
دمی که بر سر نعش پسر نشست حسین
دمی که بر سر نعش پسر نشست حسین
ز جان خویش و پسر، هر دو دل گسست حسین
نگاه مات علی کرد مات و حیرانش
شکسته فرق پسر دید و خود شکست حسین
فغان پردگیان پرده ی فلک بشکافت
ز نور دیده ی خود تا که دیده بست حسین
برای خواندن قرآن به بزم عاشورا
گرفته مصحف سی پاره روی دست حسین
به جز خدا که بود آفریدگار حسین
کسی نگفت و ندانست تا چه هست حسین
خدای هر چه که گوید از او بود زیرا
نوشته بر دل مردان حق پرست حسین